از يك سو هر يك از كرات آسمانى را در مدار خود به حركت در آورده و نيروى « دافعه » حاصل از گريز از مركز را درست معادل نيروى « جاذبه » آنها قرار داده است ، تا هر يك در مدار خود بى آنكه در فاصله‌هاى آنها دگرگونى حاصل بشود به حركت در آيند ، و تصادمى در ميان كرات روى ندهد . از سوى ديگر جو زمين را آن چنان آفريده كه به سنگريزه‌هاى سرگردان اجازه بر خورد با زمين و توليد ناراحتى و ويرانى براى اهلش ندهند . آرى اين رحمت و لطف او نسبت به بندگان است كه اين چنين گهواره زمين را امن و امان و خالى از هر گونه خطر آفريده تا محل آسايش و آرامش بندگان باشد ، نه سنگهاى سرگردان آسمانى بر زمين سقوط مىكنند نه كرات ديگر با آن تصادم مىنمايند . لذا در پايان آيه اضافه مىكند : « خداوند نسبت به مردم مهربان و رحيم است ( * ( إِنَّ اللَّه بِالنَّاسِ لَرَؤُفٌ رَحِيمٌ ) * ) . سرانجام در آخرين آيه از قدرت پروردگار در مهمترين مساله جهان هستى ، يعنى مساله حيات و مرگ سخن مىگويد و مىفرمايد : « او كسى است كه شما را زنده كرد » ( خاك بى جان بوديد لباس حيات بر شما پوشانيد ) ( * ( وَهُوَ الَّذِي أَحْياكُمْ ) * ) . « سپس بعد از طى دوره حيات شما را مىميراند » ( و به همان خاك كه از آن برخاستيد باز مىگرديد ) ( * ( ثُمَّ يُمِيتُكُمْ ) * ) . « و ديگر بار در رستاخيز حياتى نوين به شما مىبخشد » ( و سر از خاك مرده بر مىآوريد و آماده حساب و جزا مىشويد ) ( * ( ثُمَّ يُحْيِيكُمْ ) * ) . اما با اين حال « اين انسان در برابر اينهمه نعمتهايى كه خدا در زمين و آسمان در جسم و جان ، به او ارزانى داشته كفران كننده و ناسپاس است ، و با ديدن اينهمه